On the road

Op de wagon staat Close and lock door before moving car. Deze wagon stond op een rangeerterrein dus geduld is vereist als je reisplannen hebt. Het valt ook niet uit te sluiten dat er even in de wagon wordt gekeken voordat de deur dicht gaat. De romantiek zit hem vooral in het feit dat je niet weet waar je aankomt. En, zoals nog een keer wordt gedemonstreerd in de film I'm not there van regisseur Todd Haynes, eerst je bagage in de wagon gooien en dan zien dat je er zelf in komt.

Frozen again

Net als het honkbal, was dit toch een voornamelijk witte aangelegenheid. Dat moet met geld te maken hebben. Kan me niet voorstellen dat African Americans niet van Frozen Custard houden.

Busch

St Louis, Missouri, is de vestigingsplaats van bierbrouwer Anheuser Busch(Budweiser). Anheuser Busch behoort nu tot InBev en is volgens mij jarenlang de importeur van Heineken geweest. Vanavond speelden de St Louis Cardinals tegen de Chicago Cubs in het Busch Baseball Stadium. Buiten het stadion stonden functionarissen mensen die daar behoefte aan hadden de weg te wijzen. Dan zijn er altijd grapjassen die vragen "What is the way to heaven". Iemand anders riep: "I've needed directions for a long time". Ha ha

Oefening baart kunst

October 28, 1965 marks the opening of the towering Gateway Arch in Saint Louis, Missouri. The enormous steel paraola was designed by Finnish-born architect Eero Saarinen. The arch commemorated Thomas Jefferson's Louisiana Purchase of 1803 and symbolized the gateway to the American West


Plymouth, ongeveer 1949

Rob en Bob

Anders dan Rob Hornstra, die op reis in Oost-Europa 's avonds een nachtclub bezoekt en daar prachtige foto's maakt, blijf ik 's avonds meestal thuis. Ik houd niet van flitslicht, waarmee niets ten nadele is gezegd over het belangrijke boek van Rob, 101 Biljonaires. Daarvan is een nieuwe uitgave is verschenen, crisis editie, opnieuw vormgegeven door SYB (zie link Rob Hornstra hiernaast).
Gisteravond zat ik naar het nieuwe album van Bob Dylan te luisteren Together through live. CD wilde ik schrijven, maar het moet een DVD zijn want het laatste nummer is een radio show van meer dan een uur waarin Bob prachtige nummers uit de jaren vijftig en zestig draait. Hij kent zijn klassieken, logisch, met nummers van Carole King, Dr. John en WAR (met Eric Burden). Tussendoor citeert hij uitspraken van denkers als Nietzsche. Ik herinner mij een song van Bob Dylan waarin de tekst voorkomt "I said that". Geestig dus deze DVD. En dan moet ik ook even aan Pim Oets denken met wie ik Muddy Waters, Carole King, Dr. John en Eric Burden "deed". Over je klassieken kennen gesproken. Dat was rond 1970. Ik zit dit stukje aan de kant van de weg te tikken in mijn mini-van met een cover versie van een nummer van Lynyrd Skynyrd op de radio. De zon is weer gaan schijnen.

Malcolm John "Mac" Rebennack, Jr., alias Dr. John the Night Tripper, Kralingen, Rotterdam, 1970

Inteelt

Dit gaat niet over de Verenigde Staten maar over een nieuw blog dat ik vandaag heb gemaakt met het programma Wordpress. Voor het blog klik HIER
Het woord inteelt slaat op het (in dit geval kunstmatig) vergaren van links.
Om te laten zien dat ik toch de deur uit ben geweest deze foto. Die had ik trouwens ook al vier weken geleden kunnen maken, want, inderdaad, heel wat hoeken van straten zien er zo uit.

11

Iowa City, Iowa










En nogmaals Dubuque, Iowa

Long and winding

Dubuque, Iowa, op weg naar Iowa City.

Suiker

Ik kom al sinds 1972 in de Verenigde Staten. Vanaf het begin werd het een haat-liefde relatie. Misschien dat de grote ergernis en verbazing die je hier elke dag ervaart wel tot de charmes behoren. Plain natural yogurt, no artificial anything (mooi geformuleerd), met 5% suiker er in.
Ik kom graag in Italie, heb ik beredeneerd, omdat het estheten zijn. Dat kan je hier ook al niet zeggen. Alles is hier van bordkarton. Behalve dan de fly overs: steden niet groter dan Hilversum hebben kunstwerken met de allure van een Kleinpolderplein, liefst twee. Na een paar weken gewenning begint de verbazing het toch weer te winnen van de ergernis.

Chris

Ik weet niet of alle eenendertig stadjes die Columbus heten in de diverse staten van Amerika een Christoffer Columbus museum hebben. Columbus, Wisconsin heeft wel zo'n museum. Dat heb ik niet bezocht. Eigenlijk had ik mijn bezoek aan Columbus, Wi, wel achterwege kunnen laten want Brodhead, Wi, heeft net zo'n historische hoofdstraat. Historie als in 1860 dan. Bovendien regende het. In Columbus zijn opnamen gemaakt voor de film Dillinger met Johnny Depp die van de zomer uit komt. (Opens July, 1, zeggen ze hier.) Ik kwam dat tegen in een gratis krantje in Chicago. Daar hebben ze er hier heel veel van, gratis krantjes.

Brodhead

Ik mag er gewoon even logeren. Het huis staat leeg en te koop. Niet echt leeg want de koelkast en de douche doen het. En er is een couch. En Time Magazine van maandag 18 mei is al bezorgd. Ik blijf hier een paar dagen. Van hieruit ga ik morgen naar Madison en Columbus, Wisconsin.

broemm

Geld verdienen en het gras maaien en op zijn tijd een BBQ. Zou dat de essentie zijn?
Aangezien er veel grond in Amerika is heb je al meteen een mini-tractor nodig. Minstens eens per week laten zien dat je het echt meent met de emancipatie: broemm broemm.

2 baans

Eindelijk een flink stuk langs een provinciale weg gereden met aan weerskanten akkers en weilanden. En boerderijen waar 2 of drie verticale tanks bij staan die het niet schilderachtiger maken. Niet dat er geen interstate snelweg naar Madison gaat, maar ik moest 50 km onder Madison zijn, in Brodhead. 3151 inwoners en het is er zo landelijk als je je maar kunt voorstellen. Gelukkig schijnt de zon dus geen sprake van somberheid (in mijn hoofd) maar de verveling ligt hier op straat. Daar ben ik net aan toe.

Frozen

Gisteravond frozen yoghurt gegeten en vandaag het museum hieronder bezocht, morgen op weg naar Madison, Wisconsin.





Milwaukee Art Museum: "The graceful Quadracci Pavilion is a sculptural, postmodern addition designed by Spanish architect Santiago Calatrava. Highlights of the building are the magnificent cathedral-like space of Windhover Hall, with a vaulted a 90-foot-high glass ceiling; the Burke Brise Soleil, a moveable sunscreen with a 217-foot wingspan that unfolds and folds twice daily."

Stop

In tegenstelling tot mijn voornemen van eergisteren, vandaag toch maar even zeuren.
Je bedenkt verkeersregels: rechts gaat voor. Dat lost een paar problemen op zou je denken. Hier moet je bij elk kruispunt stoppen. De gemiddelde auto weegt zo'n 2000 kilo en heeft een drieliter motor.
In Dearborn logeerde ik bij een gepensioneerde politieagent. Haar auto was stuk dus ze reed met mij mee. Aangezien er weinig verkeer was leek het me handiger om niet bij elke kruising te stoppen. Ze legde me uit, dat dat wel de bedoeling is bij het stopsign, verkeer of geen verkeer. Het onbegrip was wederzijds, maar we moesten er wel om lachen.

Harley

Mijn Italiaanse neef D, Harley Davidson biker in hart en nieren, zou het mee zeer kwalijk genomen hebben als ik, eenmaal Milwaukee, niet de fabriek had bezocht. Dus dat heb ik gedaan. Geen foto's natuurlijk en deze keer heb ik me daar aan gehouden. De fabriek maakt zogenaamde powertrains, die elders worden geassembleerd. Dus motorblokken en versnellingsbakken.

Amtrak

Deze foto heeft een nogal lange ontstaansgeschiedenis. Letterlijk dan. Toen ik gisteren eindelijk op de locatie was aangekomen, met het openbaar vervoer, barstte er een onweer los. Gauw maar weer in de bus gestapt. Vanmorgen op weg naar Milwaukee eerst weer helemaal naar het zuiden van de stad gereden, Nu dus met de auto. Gelukkig maar, die omweg, want ik had die trein niet willen missen.

4/50

Vandaag vier weken onderweg en dit is mijn vijftigste blog-notitie. Ik krijg regelmatig feedback en die is gelukkig positief. Daar ben ik blij mee. Het vermijden van een vader-vertelt-toon valt niet mee. En de houding "bij ons thuis is alles beter" sluipt er ook makkelijk in. Ten slotte is er best het een en ander af te dingen op deze cultuur, toch? Morgen ga ik weer op weg, naar Milwaukee, WIS en daarna via een echt klein plaatsje naar Madison, Wisconsin.
En dan nog vanavond. Some serious blues, zoals hij zelf aankondigde: Eddy Shaw, trad op in de Buddy Guys's Legends, een club. Eddy, saxophonist, heeft nog met Muddy Waters, Howlin' Wolf's band en met de Ike and Tina Turner Band gespeeld. Mooie rauwe blues.

95th street

Ik had bedacht dat het soms wat riskant kan zijn om met een professionele camera voor de dag te komen. Daarom heb ik ook een amateur-digitaaltje bij me. Vandaag heb ik daar voor het eerst gebruik van gemaakt. Geen succes. Ik was naar South Chicago gegaan. Ongeveer een kwartier na vetrek van de subway vanuit Downtown Chicago was ik nog de enige witte in de trein. Een half uur later bij het eindpunt was dat niet anders. Ik werd net zo aangekeken als toen ik, als blanke, in China rondliep. De vraag, toen ik een foto had gemaakt, was of ik een toerist was. Dan maar liever een fotograaf, dus toen heb ik mijn echte camera toch maar gebruikt.

Strip

Chicago, Milwaukee en Belmont. Het zou de strip heten. Dagloners. Polen, Mexicanen en andere Oosteuropese en Middenamerikaanse mensen, wachtend op werk. Ik heb dit beeld eerder gezien: 1979, in Dacca, Bangladesh. Dat is dertig jaar geleden.

Corporate challenge

Mooi weer in Chicago, 24 graden. Aan Lake shore. In diezelfde buurt maar niet langs het water. En om de hoek bij Milwaukee en Damen.

Stad

Chicago. Een echte stad met een functionerend openbaar vervoer en een eigen Time Out. En buurten met boutiekjes, restaurants en echte mensen op straat.

Olafur Eliasson

Citeren uit eigen werk. Na London Tate Modern, (de bovenste foto, 2003 geloof ik) kan het alleen maar minder worden en dat werd het dan ook. De tweede en de derde foto zijn gemaakt in het Museum of Comtemporary Art, Chicago. De eerste dag van de tentoonstelling van Olafur Eliasson , 1 mei. Chicago is een verademing na Detroit.