Waartoe zijn wij op aarde?

Kuala Lumpur, Maleisie, China Town

Ik moet een jaar of negen zijn geweest toen me deze vraag werd voorgelegd. Op catechesatie. Wij zijn op aarde om God te dienen en daardoor hier en hiernamaals gelukkig te zijn.
Tsja.
Mijn intuitie zei me toen al dat dat antwoord misschien een beetje kort door de bocht is. Maar nu heb ik twee problemen: waartoe zijn we dan wel op aarde en hoe krijg ik dit stukje tot een goed einde na zo'n hoogdravend begin. Twee onoplosbare problemen want ik zou het antwoord op de eerste vraag niet weten en, nergens toe, is ook geen goed antwoord om dit stukje bevredigend mee te beeindigen.

Maar denk eens aan veel reizen. Het relativeert enorm om andere culturen te leren kennen. Ik zou het anders willen formuleren: misschien zijn we wel op aarde om veel te reizen om dan op bijvoorbeeld Bali te ontdekken dat daar nog nieuw gebouwd wordt met gebruik van ornamenten.
Ik liet dit stukje aan L. lezen. Ze zei dat het slecht was. Een te groot whiskygehalte.
Misschien is dat het wel: veel whisky drinken, of proberen een goed stukje te schrijven.

Je zou zweren dat..

A en B twee verschillende grijstinten hebben.

Op 3 Februari besliste de rechter negatief op het voorstel om achttien getuigen te horen in het proces van de eeuw. Voorlopig moeten drie getuigen volstaan.
Hoe moet het nu met "de waarheid"? Het is al vaker gezegd, de waarheid bestaat niet.



Door het vouwen en fotograferen ontstaat er nog een kleine spiegeling waardoor niet 100% duidelijk is op je computerscherm dat A en B echt gelijk zijn.

('Checkershadow' © 1995 Edward H. Adelson, Illusies & Fenomenen, kalender, samenstelling Paul Baars)



of ga naar:
http://web.mit.edu/persci/people/adelson/checkershadow_illusion.html

Was dat alles?

Weer eens een foto in Vrij Nederland. Ik moet er eerder in hebben gestaan maar ik weet eerlijk gezegd niet meer wat dat geweest is. Magere oogst, Hong Kong. Deze dan:

Eilanden

Als in Griekenland of Venetie. Maar in Hong Kong vaar je al gauw tussen wolkenkrabbers of containerschepen.

Cheung Chau

Gathering

Deze keer beschrijf ik de betrokkenen in het kort, het waren er ook meer. Wel vijftien mensen waren bij elkaar gekomen voor een bezoek aan een werkplaats voor kunstenaars en daarna een gezamenlijk eten. VS, Engeland, Hawaï, Duitsland, Frankrijk, Taiwan, Nederland en een stuk of vijf bewoners van Hong Kong zelf. De organisator, Gus, is 27, jurist en heeft wel ongeveer het hele wereld bereisd, waaronder Zuid Amerika. Hij heeft in Australië gestudeerd. Hij is moderator van de couch surfing groep Rural China. Een groep van Chinezen die ook Engels spreken (voertaal op CS is Engels), wonen door heel China en niets liever doen dan reizen en elkaar daarbij nuttige tips geven. Wel nodig in het onmetelijke China. Op de foto zit Gus rechts vooraan, met bril.
In populaire steden als bijvoorbeeld New York, Boston, Amsterdam en Hong Kong is het letterlijke couch surfen een probleem want er is veel meer vraag dan aanbod. Daar komt nog bij dat hier in Azië de mensen vaak zo klein behuisd zijn dat het problematisch is om een gast thuis te ontvangen. Voor mij is het evengoed een openbaring om op zo'n hartelijke wijze direct contact te hebben met de cultuur van zo'n groot land als China.

Hong Kong Peak

Deze foto kan je verwachten. De belangrijkste prestatie is dat ik van mijn buurman even zijn statiefje heb geleend. En over wachten gesproken, het was nogal druk op de peak.

Censuur

In Shanghai wilde ik aan Anita (zie een paar blogs hiervoor) de URL van mijn blog geven. Het is wel in het Nederlands, maar ze wilde mijn foto's zien. Maar Blogspot is niet bereikbaar in China, mainland China zoals ze hier in Hongkong zeggen. WTF, ik kon dus ook mijn eigen posting niet uploaden. Dan wordt het ineens heel tastbaar, censuur. Normaal lees je daar alleen over in de krant, nogal abstract dus.
Nu, in Hongkong, is het filter er weer af, dus ik kan uploaden, maar Anita kan het nog steeds niet zien. Dat zal ook niet beter worden als Google zich uit China terugtrekt, waar het bedrijf nu mee dreigt. In de Engelstalige Standard die in Hongkong verschijnt las ik als commentaar dat niet het gezichtsverlies van de Chinese regering, niet de marktpositie van Google, maar de Chinese burger de dupe zal zijn. Het is interessant zo'n niet gecensureerde Hongkongse krant over dit onderwerp te lezen. Het is toch wel erg enerzijds, anderzijds. Dat heet toch zelfcensuur?

In het park

Hongkong, Kowloon park


Hongkong, op straat


Hongkong, de ferry naar Hongkong Island

Koeien

Maak eens een foto van een koe. Of van een bloem. Ik bedoel, sommige onderwerpen zijn moeilijk te fotograferen, geen eer aan te behalen. De Poolse fotograaf Andrew Kruszewski laat zien hoe je het zou kunnen aanpakken. Op de site Issuu, waarop je boekjes kunt publiceren heeft hij zijn koeien geplaats. Het inspireeerde me en dat kwam goed uit want, Hongkong, ook zo'n uitgemolken onderwerp.

Anita

"Kom maar gauw, anders is alles op", mailde Anita. Nu schijnt hond een delicatesse te zijn en de pot was trouwens nog niet helemaal leeg toen ik me aansloot bij het gezelschap in haar apartement in Shanghai, niet ver van mijn hotel.
Een Canadees uit Vancouver die zojuist Moskou-Peking had afgelegd ter trein, Een Taiwanees die nu in Shanghai woonde, eerder tien jaar in de VS heeft gewoond en in de dranken retail actief is, een Brusselse ai pair, Een Israelier die zei in Bulgarije te wonen en een Amerikaan, voor studie van Chinese cultuur en de taal in Shanghai. En Anita zelf, 28 jaar, werkzaam bij een exportfirma in textiel . Ze sprak heel goed Engels wat ze in China geleerd had. Eigenlijk de eerste Chinees die ik in haar eigen omgeving ontmoet heb. Ze bleek humor te hebben. En dit allemaal omdat ik in op de Couch surfer Shanghai group een posting had gedaan met de vraag: "what's up tonight".

Korting

Vlieg naar Shanghai met twee koffers, De koffer waar het om gaat komt mee, maar mijn privéspullen in de tweede koffer nog even niet. Gelukkig voorziet mijn hotel in de allerurgenste zaken. Krijg ongevraagd korting in het hotel "omdat u ouder dan 45 bent". I'm not making this up! Ook niet leuk is dat blogspot hier niet te benaderen is. Linkedin weer wel maar wat nu? Iemand een suggestie?

Krabben in Glasgow

De gezagvoerder zei het zelf: "u zult me wel niet geloven maar we hebben geluk dat we überhaupt kunnen vertrekken. However, om het toestel te kunnen de-icen moet ik naar de uiterste punt van het vliegveld taxiën en de functionaris die daar toestemming voor moet geven is nog niet op zijn kantoor." Het was 06.05 uur plaatselijke tijd. Om 08.40 gingen we de lucht in, een vertraging van slechts 100 minuten. Tijdens de vlucht las ik het interview van Carolina la Calbo met Nico Frijda in Vrij Nederland van deze week en moest ik spontaan huilen. H. de Groot, ontrouw, vader en zoon relaties, emoties. Niet handig in een vliegtuig. Moet trouwens ook Maarten Kools complimenteren met zijn prachtige portretten van Nico Frijda.

Joost

Joost van den Broek is al een aantal jaren een van de beste reportagefotografen. Zo zie ik het tenminste. Gelukkig werkt hij voor een krant die ik dagelijks lees en vaak zie je direct als je de pagina opslaat: die foto is vast van Joost. En dat is dan meestal ook zo. Ik vind dat uitzonderlijk. Voor de foto die hij gisteren voor de Volkskrant had gemaakt gold dat niet. Maar ik was natuurlijk wel heel blij met die foto! Bedankt Joost.

100

Honderd is een mooi rond getal. Net zoals tien trouwens (nog de beste wensen!). Op 9 maart 2009 schreef ik in mijn blog, toen de olieprijs op ongeveer $40 per vat stond, dat de olieprijs aan het eind van het jaar wel weer eens op 100 dollar zou kunnen staan. Die voorspelling is niet uitgekomen. Gisteren stond hij op US$ 82.
Zie ook http://www.wolframalpha.com/input/?i=oil+barrel+price

Filosofisch

Dus vanaf 2012 gaat het rekeningrijden ingevoerd worden. Met zo'n kastje in je auto kun je ook gemakkelijk trajectcontrole doen. Permanente trajectcontrole...

De vraag komt nu bij me op: 'Gaat iedereen zich dan echt aan de maximumsnelheid houden?' Want voor elke kilometer te hard rijden een boete, dat houdt niemand vol! Niet dat te hard rijden een doel op zichzelf is, maar..

Volgens mij is er een permanent spanningsveld tussen wat wel en niet mag. Dat is een van de charmes van het leven. Als big brother wint, dan is de lol er af.

Paris

Zo'n 5000 foto's schat ik. Wel een beetje te veel van het goede. En ook te veel bezoekers. Vooral de tweede helft van de zondagmiddag, de laatste dag van de beurs, wanneer L. en ik de tentoonstelling bezoeken.
Een interessante ervaring: 80% handel, 20% mooie foto's. Veel buitenlanders en veel Frans oud geld. Geen reden om de moed te laten zakken, Paris Photo.

Vormgeving

Friso Kramer, 14-11-2009 Foto Gijsbert Hanekroot

Kwam ik toch zomaar Friso Kramer tegen (industrieel vormgever, 1922). Het was bij de (her)opening van Neef Louis in Amsterdam Noord. Waar ze veel van Kramer's ontwerpen hebben staan. Op de vraag: "hoe komt het nu dat u van die geniale ontwerpen heeft gemaakt?" is niet goed antwoord te geven. Vandaar dat Kramer maar zelf, ongevraagd, wat anecdotes vertelde. Die eigenlijk allemaal over techniek gingen. Het deed me denken aan het interview dat Pim Oets en ik ooit hadden met Bert Haanstra. Ook zo'n icoon. (Glas 1958). De man had geen verhaal, brillant en eigenlijk niets te melden.

Wit

Goed, ik was dus even in Livorno, Italie. Hoewel ik het er lekker warm vond, een graadje of twintig, hadden de Italianen allemaal hun winterjassen uit de kast gehaald. Om negen uur 's ochtends is de markt al vol leven; daar kopen de mensen dat lekkere eten.
Afgezien van veel Afrikaanse mannen die met straathandel proberen wat te verdienen is het er een wit, enigszins provinciaals leven. Een groot contrast met toen ik twee dagen later om half elf 's avonds op het Centraal Station in Amsterdam weer op mijn fiets stapte. Hoewel ik vaak vind dat Amsterdam een groot dorp is, is het wel een internationaal georienteerd dorp. Dat voelt ook goed...

Kafka

Ik ben in Livorno, Italie. En ik lees Haruki Murakami. Het doet me erg aan Kafka denken, maar dat zal wel vaker over Murakami zijn opgemerkt.
Bij de haven van Livorno kan ik vanaf een punt twee gebouwen van de Guardia Financia zien liggen. Geen kleine gebouwen. Vanaf hetzelfde punt zie ik ook nog de Guardia Costiera. Er moet veel bewaakt worden in Livorno, Italie.

Karel van het Reve

© Siegfried Woldhek 2008

Toen Hugo Brandt Corstius vorig jaar zomaar stopte met zijn columns was dat best een teleurstelling. HBC moet vast nog wel columns schrijven, ik kan me niet voorstellen dat je daar na vijftig jaar zomaar mee op kunt houden. Waar zou hij ze publiceren? Zou hij een geheim blog hebben?
Nu loop ik op maandag, woensdag en zaterdag met extra spoed naar de brievenbus om de column van Bert Wagendorp in de Volkskrant te lezen. Het is een sport om, terwijl ik de trappen afloop, te bedenken wat het onderwerp zal zijn waar Wagendorp over zal schrijven.

Verslaafd aan columns: een interessante mening én een heel mooi geschreven stukje van zo'n 300 woorden. Als het is gelukt, is het smullen geblazen.

Zonder HBC bieden de gebundelde columns van Karel van het Reve uitkomst. De column over Tucholsky waaruit ik in mijn vorige blog citeerde staat in de bundel 'Arnon Grunberg leest Karel van het Reve' (Amsterdam, Muntinga Pockets, 2004). In het voorwoord schrijft Grunberg dat Karel van het Reve hem heeft leren nadenken. Inderdaad: het is erg inspirerend om Karel van het Reve te lezen en vooral voor blogschrijvers aan te raden.

PS: In Frankrijk wordt over een bekende fotograaf gesproken als HCB.

Centrum

Dit valt wat buiten de orde maar toch.

Ik lees Karel van het Reve: een essay met de titel Tucholsky (Een dag uit het leven van de reuzenkoeskoes, Amsterdam, G.A. van Oorschot, 1979). Ik citeer:
Als je terugkijkt op het aan de macht komen van Hitler, dan zie je wat geloof ik de 'uitholling van het centrum' heet. Zolang liberalen, conservatieven, katholieken, protestanten, socialisten de grote partijen in de Rijksdag zijn weet de republiek van Weimar zich met hangen en wurgen te handhaven. Maar dan loopt het centrum leeg en het Duitse volk kiest KPD en NSDAP. En dan is het afgelopen. Wat Tucholsky had moeten doen, ben je geneigd naïvelijk achteraf te zeggen, is het centrum steunen, de soci's bijvoorbeeld. Maar hij treiterde die soci's voortdurend.

Nu ik toch aan het citeren ben. So young and so untender (Achteraf, Amsterdam, Van Oorschot, 1999). De eerste twee alinea's:
Meteen na het nieuws van half elf zegt mijn vrouw 'Naar bed, naar bed!'en dan gaat de televisie uit. Zo komt het dat we van de laatste twee Shakespeares maar de helft gezien hebben. Toen Kent uit dat blok gehaald werd, en toen Shylock afscheid van zijn dochter Jessica nam en zei dat ze niemand binnen moest laten in zijn afwezigheid, toen haakten wij af. We zouden natuurlijk voor Shakespeare een uitzondering hebben kunnen maken, maar laat naar bed vlak na een stuk van Shakespeare is een combinatie die ons van de slaap berooft. De ongelooflijk sterke regels, waar die stukken vol mee staan, blijven door je hoofd malen.
'So young and so untender?'vraag Lear aan zijn dochter Cordelia. "So young, my lord, and true!' antwoordt zij: ik ben inderdaad jong heer vader, en wat dat gebrek aan tederheid betreft kan ik alleen maar zeggen dat ik de waarheid spreek - dit in tegenstelling tot mijn secreten van zusters. "So young my lord, and true'- als ik die woorden hoor lopen de rillingen over mijn rug, de tranen springen mij in de ogen en ik kan niet slapen. Veronica zou de volgende Shakespeares een uurtje eerder moeten zetten.

Reisverhalen

Toen ik in april naar de VS vertrok, kreeg ik van mijn zusje R. een boekje mee. 'Reisverhalen schrijven' van Jan Donkers (Amsterdam, Augustus, 2008). Erg aardig van haar en een erg aardig boekje! Ik kwam er het boek in tegen van de Vlaamse journalist Rudi Rotthier, 'Het land dat zichzelf bemint'. (Amsterdam, Atlas, 2005). Dit boek is niet meer verkrijgbaar, ook niet bij boekwinkeltjes.nl, maar wel in de bibliotheek. Ik had het natuurlijk beter voor vertrek kunnen lezen, maar ook achteraf is het heel interessant. Ik herken er veel in. Rotthier heeft maar liefst vijftien maanden door Amerika gereisd!

Sentimental journey

Aan het rijtje dat eindigde met Toronto (zie Downtown, 16 april) kan ik nu Antwerpen toevoegen. Antwerpen Berchem om precies te zijn. Misschien ben ik toen ik vier of zes was ook wel eens naar de kapper geweest in Berchem. Ik logeerde er immers elk jaar. In het geboorthuis van mijn moeder, bij mijn oma. De kapper waar ik nu naar toe ging was een Poolse die twee maanden geleden de zaak had overgenomen. Ze woonde zeven jaar in België en sprak slecht Vlaams.

Ik was in Berchem om te praten met mijn nieuwe Belgische distributeur. Mijn boek Abba .. Zappa gaat namelijk opnieuw in België uitgezet worden.